Vergroot
Op het eerste deel van de heenweg naar Strabeek was het tegen te wind leunen. Je passeert daar het hoogste punt van het Pieterpad: ca. 130 meter. Lange tijd loop je richting de 'Reus van Schimmert', een watertoren uit 1927 die pas dit jaar buiten gebruik is gesteld.
Even verder ga je over het erf van de kasteelhoeve Bockhof en langs appelboogaarden, waar de oogst in volle gang was. Bij de aanblik van zoveel appels moest ik aan het gedicht van Hiëronymus van Alphen denken over Jantje en de pruimen. Van de eerste regels heb ik een eigen versie gemaakt:
Martien zag eens appels liggen,
In kisten o zo groot.
't Scheen dat Martien er ééntje wou gaan jatten,
Schoon zijn geweten 't hem verbood.
Hier is, zei hij, noch de Poolse plukker,
Noch de teler, die het ziet:
In een kist, zo vol geladen,
Mist men heus één zo'n appel niet.
Ik laat het aan de lezertjes over om te bepalen of ik wel of niet een appeltje heb gejat.
In het Ravensbos heb ik op de heen- en de terugweg heerlijk op een bank aan een meertje zitten genieten. Hoog boven me raasde de wind door de bomen, maar daar was het vrijwel windstil. Raya ging zelfs aan het zwemmen.
1 opmerking:
Martien zag eens appels liggen
Op zijn voetpad oh zo lang
't scheen dat Martien wel een appel wilde
schoon zijn maag er niet om vroeg
beet hij gretig in de zure appel
Hier is, dacht hij, noch een pelgrim
noch de lezer die het ziet
Uit een kist zo vol met appels
mist men mijn gejatte appel niet.
Was-ie lekker????
Een reactie posten